انصار الشهدا

yavar — Wed, 21 Oct 2009 04:53:18 GMT

يا فاطمه معصومه (س) اشفعي لنا في‌الجنة

بر آينــــه جمـــــال داور صـــــــلوات
بر روشني چشم پيمبـــــر صلوات
بر حضرت معصومه فروغ ســرمـــد
بر دسته گل موسي جعفر صلوات

yavar — Tue, 06 Oct 2009 23:10:18 GMT

۷۲ شب مانده کمر خم بشود

۷۲ عاشق ز زمین کم بشود

۷۲ میدان بلا در راه است ،

۷۲ شب مانده محرم بشود .

مردیم از بی آبی !!!!

yavar — Tue, 06 Oct 2009 22:55:18 GMT

تا حالا شده که جانت از عطش سرشار باشد و کامت با گوارای آبی خنک ؟

چه طعمی داشت این سیرابی ؟

از کدام جرعه،با کدام اشتیاق نوشیدی آن را ؟

پس از نوش کامی ، یادت آمد طعم عطش را ؟

یادت آمد که چگونه در له له رسیدن چه قدر بیقرار کوزه ای ، سبویی ، جرعه ای حتی قطره ای آب بودی ؟

یادت آمد که با سیرابی چه قدر فاصله بود ؟

چه شد؟

چه کردی؟

چند بار اینگونه برای خودت تشریح کردی عطش و سیرابی را ؟می دانی اگر عطش نبود سیرابی چقدر بی معنا میشد ؟ آب دیگر حیات بخش جانت نبود.

تو تشنه ای ؟

مردم تشنه اند؟

زمین ، کوه ، دریا ، آسمان ، خلقت ، بهشت ، کوزه ها ، آب ها ، اولیاء ، اوصیاء و ... چه طور؟

آنها تشنه نیستند؟

دلشان برای خنکای آب عشقی نمی سوزد ؟

خدا هم تشنه این دیدار است تا همگان را به سیرابی ظهور حجتش برساند .

پس چرا نشسته اید؟

برخیزید

قیام کنید .

یا علی بگویید .

تا با "ابر و باد و مه و خورشید و فلک " با دل شکسته های پریشان به دنبالش بدویم تا مضطر شویم . حتما به آب ، باران ، دریا ...، به ولی خواهیم رسید.

چه قدر تشنگی ؟ مردیم از بی آبی .

به نام فراتر از هرچه بینهایت !

yavar — Tue, 04 Aug 2009 21:09:39 GMT

آقای من ، تو در نهایتی خواهی آمد که حد تابع دنیا نیست . تودر کنجی از جغرافیای زمین طلوع خواهی کرد که جواب نهایی تمام معادلات زمین است .

آقای من ، بیا که اوضاع معکوس شده است . منحنی ارزش ها نزولی اکیدی است . نمودار حرکت ما انسانها پر از اکسترمم شده است .

سرور من ، روز هفتم هفته که دلم مشتق شده است ، اشتیاق دیدار تو را با دعای ندبه در هم می آمیزم و با تو به زمزمه می نشینم . زمزمه ای که واحد های ان کم است ولی تو آن را می شنوی .

آقا جان ، تمام سوالات ذهنم را به صورت دستگاه های چند معادله ای و چند مجهولی در آورده ام و برای جواب های آن راهی جز مبهم بودن نیافته ام .

هر چه به مشتاقان و منتظران تو می نگرم در معادله زندگی هیچکدام در دنیای حقیقی ریشه ای ندارند مگر در دنیای مختلط فریب و دروغ .

اما............... می دانم و خوب می دانم ،

تو روزی خواهی آمد که تصاعد خوبی ها برقرار باشد .

که ارتفاع عدالت بر قاعده دنیا قابل ترسیم باشد .

که مساحت دنیا فضای پیوسته خوبی ها باشد .

که از جمکران تا وادی سهله خط مستقیم عشق باشد .

که انتظار و اشتیاق تنها مجهول مساله انسانها باشد .

به امید طلوع آقا در بیکران دنیا !

حضرت باران !!!

yavar — Tue, 04 Aug 2009 20:42:18 GMT

سلام حضرت باران !!!

سر به سوی آسمان برده چه می خواهداز دل هزاران ستاره اش ؟ کدام معجزه ی نور را در رصد ضمیر بارانی اش خوانده که این چنین مجنون وار با ترنم نم نم بغض شکسته اش ، نجوا می کند ؟

لیلای کدام شیدا زده ای که ظلمانی شب های بی نور ماهت ، این چنین غریبا نه ، حسرت به دل ، های های گریه – نه بغض های سرد و گرم فراق را روشن تر از هر چه وصال مردمان عاشق پیشه ، درد می تراشد.

تا برای روزهای گفت و گو های چشم در چشم ، مثنوی های هزار کاغذ با درخشش نام تو ردیف کند ؟

تو لیلایی یا مجنون ؟ خودت بگو ، دیگر به این همه دلدادگی مشکوکم .

حضرت باران ببار که از بی آبی نه جانی مانده نه نایی برای وای وای ندیدنت .

به سوره های تابیده از نگاهت ، به سبحه های بارانی اجابت . دعایمان کن تا سایه سبز آرزوهایمان به نزدیکی پلکی به گشایش روزهای آمدنت ، بهار شود .

خودت دعا کن حضرت باران که با دعای تو باران آمدنی است .

سلام ، سبز ، آسمان !!!

yavar — Mon, 03 Aug 2009 18:24:18 GMT

سلام،سبز،آسمان !!!

قدر تو اینجا میان دلم پر رنگ است . همان سبز روشن گاهی آبی هم می شود .

در حال و هوای این روزها به یاد تو ام . حتما از قنوت زیارت باریده ای که این چنین دلم پیرو نگاهت ، بارانیِ دیدار است.

آسمانم ! هوای آن سوی بودنت چقدر آسمانی است که یادی از ما نمی کنی ؟

هر روز که می گذرد کسی نشانت را در دفترم با همان علامت رمز روایت می کند . اگر روزی به کلید گشایش رسیدم رخصت می دهی دل نوشته های روزها و شب های فراق را به برگ سبزی از درویش، تحفه بپذیری؟

دعایمان کن !

laleha — Thu, 07 May 2009 16:02:17 GMT

سلام !

و این روزها چقدر برای دیدن دوباره ات بی قرارم .

اردیبهشت ، فصل تلاطم احساسم شده است . شاید با رویش طبیعت قراردادی است تعبیر غزل با قافیه بهاری . می دانم با آمدنت چقدر دلها آرام گرفت .

دعا کن ! دعای تو سحری است . دعا کن ! دعای تو رهبری است .

دعا کن برای صاحبمان که آمده است و تنهای تنها به انتظار دیداری خودمانی دلمان تنگ مصلحت دیدارهاست .

دعا کن برای ما که شاید با آیینه ای در مقابل ، چشم بسته منتظر معجزه ای خود را به خواب زده ایم .

دعا کن برای همه آنهایی که دلشان با شماست اما با عملشان رویداد تازه ای را در دل تاریخ ناجوانمردانه ماندگار می کنند .

ما هم برای شما دعا می کنیم . و دعای ما برای شما حقی است که باید ادا شود هر چند گاهی کوتاهی می کنیم اما امیدواریم در ادای دینمان مورد لطف حق واقع شویم .

دست حق یارتان

مولا علی نگهدارتان

اربعین

laleha — Mon, 16 Feb 2009 05:46:40 GMT

چهل شبانه روز است كه طبل ها مي كوبند و اشك هاي بي تاب ، رهايند . گورخانه ي چشم ديگر تابِ دريا درياي غم را نمي آورد و موج موج اشك بر صورتم روانه است. پلك هايم را مي بندم تا شايد شورش طوفاني دلم را مرهمي گذازد، اما صداي العطش ... العطش از فراسوي اين چهل روز بر جانم چنگ مي زند.

با كوله باري از درد و التماس به كوچه ي ياد تو قدم مي گذارم تا شايد نگاه ياس زخمي قلبم را مرهم باشد. مي خواهم از گذرگاه حادثه ها بگذرم و نگاه خون بار شقايق را ببينم و به ياد غربت زينب (س) و ناله هاي رقيه (س) سكوت شب را بشكنم.

زينب جان ! مي خواهم ناله هاي شبانه ات را در كوچه پس كوچه هاي غربت بيابم.

مي خواهم سينه ي سياه شب هاي بي كسي را بشكافم و در گوشه اي از چشمان خون بار شقايق منزل كنم.

پس اماما !

پذيرايم باش كه در اين جاده ي بي كسي ، اميد رحمت تو نويد بخش كوير خشكيده ي وجودم است.

laleha — Fri, 16 Jan 2009 18:29:19 GMT

سلام

این روزها قصه ی آتش و خون ، جنگ حق و باطل ، سفره نذر و نیاز ، بیرق عزا و مصیبت ، مجالس سوگواری و برپایی تظاهرات ، جلوه های ویژه خبری شده است . شرمم می آید بگویم این روزها دغدغه رئیس جمهور آینده مدافع حقوق خانواده شاید هم حقوق بشر !! جناب اوباما کدام قضیه است.

***

کاروان منزل به منزل داغدار است و جلودار کاروانیان بانوی صبور مدینه ، نه کربلا، نه شام ، نه بانوی صبور تاریخ زینب ، بنت ریحانه النبی است.

***

21 روز ظلم ، نه یک عمر تجاوز ، نیم قرن حق کشی و حالا فرضیه هایی در کلنجار با مسلمانان به بن بست رسیسده است.

تاریخ تکرار می شود. کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا.

غزه اگر می سوزد روشنایی دل های مردمانش تبارک الله می خواهد.

کربلائیان اگر تشنه رفتند قرن هاست عطش شهادت ، جگرها را می سوزاند و در داغ آن واقعه هنوز دل نامه هایی عاشورایی اشکبار است و چه زیبا شهیدان ما لبخند زدند و سلام دادند بر سالار سرافرازشان حسین بن علی (ع)

پهلوون های جبهه

laleha — Tue, 23 Dec 2008 05:02:18 GMT

تعدادی از بچه ها رو به اسم پهلوونهای جبهه می شناختیم که بعضی هاشون شهید شدند مثل باقر زارع و عباس شریفی و ... و بعضی هاشون هنوز هستند که هر وقت می بینمشون به یاد اون پهلوونهای زمان جنگ می افتم و خاطرات اون روزا برام زنده می شه.

این بچه ها شاید از اولین کسایی بودند که بساط زورخانه و ورزش باستانی رو تو جبهه ها راه انداخته بودند. اولاش به جای میل و کباده ، با کلاش و پوکه توپ و آخرا هم که یه زورخانه تمام عیار با وسائل کامل درست کرده بودند. به هر حال بچه های با مرامی بودند. اگه می خواستی باستانی کار واقعی ببینی باید به اونا نگاه می کردی که آخر مرام و مردانگی بودند.

به هر حال خاطره من مربوط به یکی از اون پهلوونها ، شهید باقر زارع می شه. سالها پیش که به اتفاق تعداد زیادی از بچه های لاری تو جبهه های قصر شیرین بودیم ، سال 63-62 گردان نور. ما، یه آنفولانزایی گرفتیم که چشمتون روز بد نبینه . آنفولانزا که نبود ، اگه این روزا بود فکر می کردم جنون گاوی گرفتم. از بس که حالم بد بود نای راه رفتن نداشتم. آنقدر حالم بد بود که یکی دو روز نماز رو درازکش و نشسته خوندم. البته بچه ها چند دفعه منو به اورژانس پادگان ابوذر بردند اما افاقه نکرد و خلاصه نزدیک بود قبض روح بشم و نفس کشیدن یادم بره. تا اینکه یکی از همین پهلوونها به دادم رسید و اونم کسی نبود جز باقر زارع.

گفت : فلانی ، این دکترای مشقی رو ولشون کن ، دوات پیش منه . بیا با هم بریم شهر من یک دوایی سراغ دارم که اسمش " پپوئه " . اونو بخوری فورا بهتر می شی . گفتم : بابا ول کن ما سیصد تا آمپول ب کمپلکس زدیم ، بهتر نشدیم حالا تو می خوای ما رو با نمیدونم چی چی خوب کنی؟

تو اون مریضی زورمون بهش نرسید . ما رو که آش و لاش بودیم به هر ترتیبی بود کشون کشون به بیرون پادگان برد. به روستایی که همون نزدیکی بود. البته بگی نگی یک کمی هم می ترسیدم و شک برم داشته بود که این "پپو" دیگه چه صیغه ای یه. هرچی از اون می پرسیدم جوابمو نداد و مرتب با لفظ « اچُمی » خودمون تکرار می کرد " تو کریت نِبو، با مَه" [ تو کاری نداشته باش با من]

به هر حال چشممون که باز کردیم تو یه نیمچه رستوارن بودیم مثل جگرکی خدا بیامرز عمو فتح ا... خودمون که سابقا نزدیک « پل نه تا» بود. جاتون خالی پهلوون ، سه چهار تا سیخ کباب مثل کباب کنجه لاری خودمون گرفت و به زور چپوند تو حلقمون. اونوقت بود که متوجه شدم پپو اسم رمز چیه. باورتون نمی شه اگه بگم یکی دو ساعت بعد انگاری دوپینگ کرده بودم. از همونجا یکسره رفتم خط اول پیش آقا ناظم و کلی سر به سرش گذاشتم که آخه ناسلامتی تو اینجا فرمانده گردان باشی و موقعیت پپو رو بلد نباشی؟ جای تو را باید با باقر عوض کنندو از این حرفا. یادش بخیر آقا ناظم هم همراه حمید و بهرام ما رو سرکاری سوال پیچ می کردند تا آدرس و موقعیت پپو رو بدست بیارن و تا آخر هم ما ، لو ندادیم تا موقعیکه نیاز بشه و خدای نکرده یکی دیگه از بچه ها مثل ما جنون گاوی بگیره . خلاصه اون روز یه روز به یاد موندنی برای ما شد.

اما آنچه که حالا اشک منو در میاره اینه که اون روز پهلوون باقر خودش حتی یه لقمه هم نخورد و پول ما رو هم حساب کرد. این قصه همون طور تو دلم موند تا موقع عملیات کربلای 5 که به همراه تعدادی از بچه ها برا تشکیل گردان امام علی (ع) رفته بودیم، از فرماندهی به ما ماموریت داده بودند که تعدادی از بچه های گردان الفتح را برای کادر گردان جذب کنیم. هر چی مسئولان آن روز اصرار کردند ، هیچ کدوم از اون بچه ها نیومدند. تنها کسی که حاضر شد همراه ما بیاد گردان ، شهید زارع بود. اونم به خاطر دوستی که با من داشت و همان قضیه پپو که تا مدتها وقتی تو جبهه به هم می رسیدیم اون اسم رمز بین من و اون رد و بدل می شد و کلی می خندیدیم و باقر هم همیشه می گفت " اِسکِت ، حَواسُت بو ناظم نِفَهمِه " [ساکت ، حواست باشه ناظم نفهمه ] . اما باورتون نمی شه اگه بگم موقعی که ما می خواستیم بریم امیدیه باقرو یادمون رفت . نمی دونم چه حکمتی بود که ما فراموش کردیم باقرو با خودمون ببریم.

ما اون روز باقرو از یاد بردیم اما خدای مهربون نه ! اون آخرین دفعه ای بود که من قیافه باقر رو دیدم . انگار خدا خیلی دوستش داشت که اون موقع آخرین جبهه ش شد. اون رفت پیش یکی دیگه از پهلوون های واقعی شهرمون عباس شریفی که خیلی خیلی باقر بهش علاقه داشت. ما ماندیم و خاطره جوانمردی اونا ...

اینو نوشتم تا اندکی از دِین خودم رو نسبت به اون که خیلی از ش یاد نمی شه ادا کرده باشم.

یاد همه قهرمانها و پهلوونهای واقعی بخیر