سلام!
در عمق نگاهِ قابهایی که از دستان هنرمند چکیده است ، تلالویی می جوشد که خورشید وام دارِ کویش ، شرمگین است . صداهایی که تابلو شده اند در دهلاویه ای که روزی از انفجار فاجعه ی جنگ نه شب پیدا و نه روز ، حال شاهد نمایش نامه ای است که بازی گردانش چمران ِ جانهاست . چمرانی که سالها در یاد و خاطرات آخر سال (همه سال) زنده و با هر حماسه ی جهانی تکرار می شود.
دهلاویه نماد مقاومت مردانی ست که باور کردند ایران به نام آنهاست و کسی جز خودشان نمی تواند لایق آن باشد. پس از جان گذشتند و جان دادند و حال در اوج نمایش ِ اشک ِ دهلاویه ، مناجاتهای شهید مصطفی چمران سوزناک تر از شبهای قدر من و تو ماندگار شده است و هم با مسافران دلداده ی کوی یاران ، خوش آمد گوی ِ راهیان نور می باشد.
دهلاویه گوشه ای از ایران ،زنده شد به دست چمران هایی که روزی دشمن را آنقدر کوچک دیدند که حاضر بودند بدن های پاره  پاره دوستانشان را ببینند اما ایران ِ امروز را فراموش نکنند. اگر متفکرانی هم چون دکتر مصطفی چمران با موقعیت علمی خود ، موفقیت ایران را می بینند. حال در هسته های ِ انرژی ِ امروزِ ایران خونی می جوشد که مشت های ِ گره شده ی آنان برای انرژی هسته ای پاسخ گوی ِ رشادت مردان مقاومت و ایثار است.
و هر ساله شهدا منتظرند در دیدار دوباره ی وعده های خوش بهاری از دلاوران پاک وطن خبر های موفقیت علمی و جهانی را با خود عیدی آورند.

 

نوشته شده توسط انصارالشهدا در جمعه شانزدهم فروردین 1387 ساعت11:36 |