هوالله الحميد
گير و دار حادثه ها آدميان را رسوا مي كند. چه دل هايي كه براي رسيدن ها عشق را سر از پا نمي شناختند و آن را بركف براي پروردگار به ارمغان مي بردند اما ...
اما چه زود بي دل شدند. چه زود سختي هاي وصال را با چشماني بسته رها كردند و در دنياي بي خيالي همچون حبابي محو شدند.
گير و دار حادثه ها آدميان را مجنون مي كند . چه دل هايي كه پشيمان از نرسيدن ها ، آرزويي در سر ، به صبحي اميدوار بودند و اين اوج عاشقي است كه انتظار را تعبير مي كند در چشمان مجنون ، تا ليلي هم مجنون شود.
و چه با عظمت است آنگاه كه مجنون مي بيند براي هزاران مجنون ، مجنون شده است و هر روز دعا مي كند مجنون باشد. مجنون زندگي كند . مجنون تعبير شود. مجنون تفسير شود و مجنون بميرد.
نوشته شده توسط انصارالشهدا در پنجشنبه دهم خرداد 1386 ساعت1:58 |
