اسفندماه 82 بود و دو ماه از شهادت آقای عسکریزاده می گذشت . شب عاشورا بود و در خوابگاه مراسم داشتیم. بعد از تمام شدن مراسم و جمع آوری وسائل ، احساس درد شدیدی کردم . به روی خود نیاوردم ، اما از شدت درد از حال رفتم. مرا به بیمارستان بردند و بعد از چند ساعت مداوا و با تزریق آمپولهای مختلف حالم خوب شد . به خوابگاه برگشتم اما به علت درد و خستگی ، در دفتر بسیج که در حیاط خوابگاه واقع شده ، استراحت کردم. دوستان همگی در کنارم بودند. ساعت از 1 نیمه شب گذشته بود و من همچنان به علت احساس درد شدید بیدار بودم و خوابم نمی برد. با تزریق مجدد آمپولی ، بالاخره به خواب رفتم. ساعت 3 بود که با سر و صدای بلبلی از خواب پریدم. به حیاط رفتم . چراغ را روشن کردم و با تعجب به بلبلی که آن موقع شب در درخت روبروی دفتر تکان می خورد ، نگاه کردم . درد دوباره به سراغم آمد و مرا به نشستن روی زمین وادار کرد .با حالت گریه به بلبل نگاه کردم و گفتم : نمی دونم این موقع شب از کجا اومدی و منو از خواب بیدار کردی . ولی تو رو به خدا ، از خدا بخواه که من خوب بشم.

اصلا خودم هم نمی دونم چی می گفتم . برگشتم دفتر و بعداز لحظه ای دوباره خواب رفتم. در خواب دیدم در باغی سبز و بزرگ هستم و بلبلی در درختی تکان می خورد و می خواند . به طرفش رفتم اما ناگهان پرید و روی لبه دیوار نشست . باز هم به طرفش راه افتادم و لی پایم به کنده درختی که روی زمین افتاده بود گیر کرد و افتادم. سرم را بلند کردم که به بلبل نگاه کنم . اما آقای عسکریزاده را دیدم که لبه دیوار نشسته بود . . چشمهایم را با دست مالیدم . درست می دیدم خودش بود . بلند شدم که به طرفش بروم اما دوباره بلبل لبه دیوار نشسته بود. باز هم به طرف دیوار دویدم که دوباره آقای عسکریزاده را دیدم. در کنار دیوار ایستادم و شروع به صحبت با ایشان کردم. در آخر گله کردم که شاید سفر شلمچه ، چون شما نیستید لغو شود . بعد هم گفتم تو را به خدا شما دعایی بکنید که من خوب بشوم. . ایشان در تمام مدتی که صحبت می کردم، تنها لبخند به لب داشتند و سرشان را به نشانه تایید تکان می دادند.

صدای زنگ تلفن مرا از خواب بیدار کرد . ساعت از 8 گذشته بود . از اطلاعات خوابگاه خبر دادند که یکی از برادران با ما کار دارد . دیدم بچه ها خوابند . دلم نیامد بیدارشان کنم. خودم رفتم . یکی از برادران کاغذی لوله شده به دستم داد و رفت . وقتی آنرا باز کردم که بخوانم ، از خوشحالی نمی دانستم چه کار کنم. اصلا باور کردنی نبود . تاریخ حرکت سفر شلمچه بود و و فرم ثبت نام بچه ها برای سفر . برگشتم دفتر و با سر و صدای زیاد بچه ها را بیدار کردم . بچه ها با تعجب به من نگاه می کردند چون کاملا خوب شده بودم . خودم هم باورم نمی شد . وقتی برگه را به بچه ها نشان دادم همگی خوشحال شدند.

بله ! سلامتی آن شب من و سفر شلمچه آن سال را از شهید عسکریزاده داشتیم. هنوز هم ایشان در مواقعی که با مشکلی مواجه می شوم به شکل بلبل به دیدنم می آیند و کمکم می کنند.

حیف و صد حیف که بلبل دفتر ما را خیلی ها درک نمی کنند و باورش ندارند . حیف ...

< قاصدک >